SOSYAL MEDYA İLİŞKİLERİN DERİNLİĞİNİ ZAYIFLATIYOR
Üsküdar Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Yeni Medya ve İletişim Doktora Programı kapsamında yürütülen araştırmada, dijital iletişim araçlarının ilişkileri hızlandırmasına rağmen duygusal derinliği azalttığı belirlendi. Özellikle X kuşağı katılımcılar, emek ve süreklilik gerektiren nitelikli ilişkilerin yerini yüzeysel ve geçici bağların aldığını vurguladı. Sosyal medyadaki kalabalık etkileşimlerin, gerçek hayattaki duygusal yakınlığı karşılamadığı ifade edildi.
Dr. Yağmur Tanrıverdi tarafından hazırlanan ve danışmanlığını Üsküdar Üniversitesi İletişim Fakültesi Dekanı Prof. Dr. Gül Esra Atalay’ın yürüttüğü doktora tezinde, sosyal medya kullanımının insan ilişkilerinin niteliğini dönüştürdüğü ve bu dönüşümün giderek daha yalnız bireylerden oluşan bir toplumsal yapıyı beslediği belirlendi.
“ZATEN GÖRÜŞÜYORMUŞUZ” YANILGISI
Araştırma, sosyal medyada sürekli haberdar olma halinin yüz yüze görüşme ihtiyacını azalttığını ortaya koydu. X ve Y kuşakları, dijital ortamda birbirlerinin hayatlarını takip etmenin merak duygusunu zayıflattığını ve fiziksel buluşmaları ertelediğini belirtti. Bu durumun, bireylerin kalabalıklar içinde yalnız hissetmesine yol açtığına dikkat çekildi.
KIYAS KÜLTÜRÜ YALNIZLIĞI BESLİYOR
Çalışmada öne çıkan bir diğer unsur ise sosyal medyada yaygınlaşan kıyas kültürü oldu. Özellikle Y ve Z kuşakları, başkalarının “en mutlu” anlarının sergilendiği paylaşımların kendilerinde yetersizlik ve yalnızlık duygularını artırdığını ifade etti. Bu durumun bireyleri sosyal çevreden uzaklaştırarak fiziksel ve duygusal izolasyonu derinleştirdiği vurgulandı.
Z KUŞAĞI YALNIZLIĞI FIRSATA DÖNÜŞTÜREBİLİYOR
Araştırma sonuçlarına göre X ve Y kuşakları yalnızlığı olumsuz duygularla tanımlarken, Z kuşağı yalnızlığı zaman zaman kişisel gelişim ve kendini tanıma fırsatı olarak değerlendirebiliyor. Ancak Z kuşağı katılımcılar da dijital ortamda yeterli ilgi görmediklerinde değersizlik ve yalnızlık hissi yaşadıklarını dile getiriyor. Çalışma, dijital çağda yalnızlığın bireysel değil, iletişim biçimleri ve platform kültürüyle şekillenen yapısal bir sorun olduğunu ortaya koyuyor.
