Disleksi olan çocuklar, yaşadıkları öğrenme güçlükleri nedeniyle zaman zaman yanlış anlaşılabiliyor. Özellikle okuma ve yazma süreçlerinde zorlanan, ödevlerden kaçınan ya da aynı satırı tekrar tekrar okumak zorunda kalan çocuklar “dikkat sorunu yaşıyor” veya “tembellik yapıyor” şeklinde değerlendirilebiliyor.
Peki, disleksi olan çocuklar yanlışlıkla "dikkat sorunu" ya da "tembellik" olarak etiketlenebilir mi? Psikolog ve Pedagog Ebru Şen, Türkinform'dan Ecem Çetin’e değerlendirmelerde bulundu.
“ÇOCUKLAR İSTEMEDİKLERİ İÇİN DEĞİL, BİLGİYİ FARKLI İŞLEDİKLERİ İÇİN ZORLANIYORLAR”
“Ne yazık ki evet” diyen Ebru Şen, klinik uygulamada disleksili çocukların en sık duyduğu cümlelerden birinin “İsteseydi yapardı” olduğunu ifade ederek, oysa bu çocukların çoğu zaman istemedikleri için değil, bilgiyi farklı işledikleri için zorlandığını kaydetti.
“ÇOCUKLAR TEKRAR TEKRAR OKUYABİLİR, BU TEMBELLİK OLARAK YORUMLANIR”
Şen, dışardan bakıldığında çocuğun aynı satırı tekrar tekrar okuyabildiğini, ödevden kaçıyormuş gibi görünebildiğini ya da okuma gerektiren etkinliklere isteksiz davranabildiğini belirterek, bu durumun bazen “tembellik”, bazen de yalnızca “dikkat eksikliği” olarak yorumlandığını ifade etti.
“SÜREKLİ ELEŞTİRİLEN BİR ÇOCUK ZAMANLA BAŞARISIZLIK VE KUSURLULUK ŞEMALARINI GELİŞTİREBİLİR”
Disleksi ile DEHB birlikte görülebildiğini ancak ikisinin aynı durum olmadığını ve mutlaka ayrıntılı değerlendirilmesi gerektiğini kaydeden Ebru Şen, sürekli eleştirilen bir çocuğun zamanla Başarısızlık ve Kusurluluk şemalarını geliştirebildiğini belirtti.
“ÇOCUK BAŞARISIZ OLMA KORKUSUYLA KENDİNİ KORUMAYA ÇALIŞIYOR”
Çocukların bir süre sonrasında denemekten vazgeçeceğini, bu noktada öğretmenin "Çaba göstermiyor." diye düşündüğünü, oysa çocuğun tekrar başarısız olma korkusuyla kendini korumaya çalıştığını ifade etti.
“ÇOCUK, SÜREKLİ KAÇIYORSA, ÇOĞU ZAMAN TEMBELLİKTEN DEĞİL; TEKRAR İNCİNMEKTEN KAÇIYORDUR”
Şen, şöyle devam etti:
“Ailelerin çocuklarını kardeşleriyle veya sınıf arkadaşlarıyla kıyaslamaması çok önemlidir. Her kıyaslama, akademik sorunun üzerine duygusal bir yük daha ekler. Bunun yerine küçük ilerlemeleri fark etmek ve süreci övmek, çocuğun öğrenmeye olan güvenini yeniden inşa eder. "Çocuklar başarısız olmaktan hoşlanmaz. Eğer sürekli kaçıyorsa, çoğu zaman tembellikten değil; tekrar incinmekten kaçıyordur.”
