Fizyoterapist Sena Bostanoğlu, Türkinform muhabiri Almila Kerküklü’ye verdiği özel röportajda çocuklarda sık görülen “W oturuşu”nun uzun süreli hale gelmesi durumunda kas gücü, denge ve hareket gelişimi açısından değerlendirilmesi gerekebileceğini söyledi. Bostanoğlu, asıl dikkat edilmesi gereken noktanın çocuğun bu pozisyonu sürekli tercih etmesi ve farklı oturuşlarda zorlanması olduğunu belirtti.
ÇOCUKLAR NEDEN ISRARLA “W” ŞEKLİNDE OTURUYOR?
W oturuşunda çocuk dizlerini bükerek bacaklarının alt kısmını dışarı doğru çeviriyor ve ayaklarını kalçasının iki yanında bırakıyor. Yukarıdan bakıldığında bacaklar “W” harfini andırıyor.
Bostanoğlu, çocukların bu pozisyonu tercih etmesinin önemli nedenlerinden birinin destek alanını genişletmesi olduğunu belirtti. Bu şekilde çocuk, gövdesini dengede tutmak için daha az çaba harcayabiliyor. Özellikle gövde kaslarını aktif kullanmakta zorlanan çocuklar, daha geniş bir destek alanı sağlayan bu pozisyonu tercih edebiliyor.
Başka bir ifadeyle, çocuk rahat olduğu için W şeklinde oturuyor olabilir; ancak sürekli bu pozisyona ihtiyaç duyması gövde kontrolü açısından değerlendirilmesi gereken bir işaret haline gelebilir.
MASUM GÖRÜNÜYOR AMA KALÇA VE BACAKLARA DİKKAT
W oturuşunda kalça eklemleri içe dönük bir pozisyonda bulunuyor. Bostanoğlu, bu pozisyonun uzun süre ve sürekli tercih edilmesi halinde kalça çevresindeki yapıların ve bazı kas gruplarının etkilenebileceğini belirterek çocukların hareket çeşitliliğinin desteklenmesinin önemine dikkat çekti.
Özellikle çocuğun yürürken ayaklarını belirgin şekilde içeri çevirmesi, sık sık takılıp düşmesi veya farklı oturma pozisyonlarında zorlanması durumunda yalnızca “oturma alışkanlığı” olarak değerlendirilmemesi gerektiğini ifade etti.
W oturuşunda dikkat edilmesi gereken nokta tek bir pozisyon değil; çocuğun başka pozisyonlara geçebilme becerisi ve günlük hareketlerinin bütünü.
DENGE GELİŞİMİNİ ETKİLEYEBİLİR
W oturuşunun çocuk için en büyük avantajlarından biri aynı zamanda dikkat edilmesi gereken tarafı. Çünkü bu pozisyon çocuğa oldukça geniş ve sabit bir destek alanı sağlıyor. Bostanoğlu, çocuk bu şekilde oturduğunda gövdesini dengelemek için daha az çaba harcadığını ve sağa-sola dönme hareketlerini daha sınırlı kullanabildiğini belirtti.
Çocuğun oyun sırasında sağındaki veya solundaki bir oyuncağa uzanması, gövdesini çevirmesi ve vücudunun orta hattını geçerek hareket etmesi motor gelişim açısından önem taşıyor.
Sürekli aynı sabit oturuş pozisyonunda kalmak ise çocuğun gövde kaslarını ve denge reaksiyonlarını farklı şekillerde kullanma fırsatını azaltabilir.
“BACAKLARINI DÜZELT” DEMEK YETERLİ DEĞİL
Çocuğunu W pozisyonunda gören birçok ebeveynin ilk tepkisi “Bacaklarını düzelt” demek oluyor. Ancak Bostanoğlu’na göre çocuğu sürekli uyarmak veya oturma biçimi nedeniyle kızmak doğru yaklaşım değil.
Çünkü çocuk farklı bir pozisyonda oturmakta zorlanıyorsa, ebeveynin uyarısının ardından kısa süreliğine pozisyon değiştirse bile bir süre sonra tekrar W oturuşuna dönebiliyor.
Amaç çocuğu yasaklarla sürekli düzeltmek değil, farklı oturma seçeneklerini rahatça kullanabilecek hareket kapasitesini geliştirmek.
Bağdaş kurarak oturma, bacakları öne uzatarak oturma, iki bacağı aynı tarafa alarak yan oturma veya uygun yükseklikte küçük bir tabure kullanma gibi alternatiflerin oyun sırasında teşvik edilebileceğini belirten Bostanoğlu, değişikliğin çocuğa baskı kurmadan yapılması gerektiğini söyledi.
BU İŞARETLER VARSA UZMANA DANIŞILABİLİR
Her W oturuşu ebeveynlerde endişe yaratması gereken bir durum değil. Ancak bazı belirtilerin birlikte görülmesi değerlendirme ihtiyacını artırabiliyor.
Bostanoğlu; özellikle 2 yaşını geçen çocuklarda W oturuşunun çok sık tercih edilmesi, bağdaş kurma gibi alternatif pozisyonlarda geriye düşme veya kısa sürede yorulma, yürürken ayakların belirgin şekilde içe bakması ve sık düşme gibi durumlarda pediatrik fizyoterapi değerlendirmesinin faydalı olabileceğini ifade etti.
Burada kritik nokta yalnızca çocuğun nasıl oturduğu değil; yürüyüşü, dengesi, kas gücü ve günlük hareketlerinin birlikte değerlendirilmesi.
EVDE OYUNLA GÜÇLENDİRMEK MÜMKÜN
Çocuğun gövde ve denge becerilerini geliştirmek için egzersizi bir zorunluluk haline getirmek yerine oyuna dönüştürmek mümkün.
Yerde emekleme pozisyonunda resim yapmak, yaşına ve gelişim düzeyine uygun denge oyunları oynamak, bağdaş kurarken çapraz taraftaki oyuncaklara uzanmasını sağlamak ve ayı ya da yengeç yürüyüşü gibi eğlenceli hareketler yapmak çocuğun farklı kas gruplarını kullanmasına yardımcı olabilir.
Ebeveynlerin asıl hedefi çocuğun W şeklinde oturmasını sürekli engellemek değil; farklı oturma ve hareket seçeneklerini rahatlıkla kullanabilmesini desteklemek olmalı.
Fizyoterapist Sena Bostanoğlu’nun değerlendirmesine göre W oturuşu tek başına bir sorun anlamına gelmese de çocuğun sürekli olarak yalnızca bu pozisyonu seçmesi, alternatif oturuşlarda zorlanması veya buna yürüme ve denge problemlerinin eşlik etmesi durumunda göz ardı edilmemesi gereken bir işaret olabilir.
Çocuğun yerde nasıl oturduğuna bakmak bu nedenle küçük bir ayrıntı gibi görünse de, hareket gelişimi hakkında ebeveynlere önemli ipuçları verebilir.
