Çocukların okul sıralarında doğru biçimde oturması, çoğu zaman yalnızca uyarı ve disiplinle ilişkilendiriliyor. Dik oturmakta zorlanan, kısa süre içinde kamburlaşan veya sandalyesinde sürekli hareket eden çocuklar, çevreleri tarafından dikkatsiz ya da isteksiz olarak değerlendirilebiliyor. Ancak bu davranışların arkasında fiziksel etkenler de bulunabiliyor.
Fizyoterapist Sena Bostanoğlu, Türkinform muhabiri Almila Kerküklü’ye verdiği özel röportajda, çocukların okul sıralarındaki oturma biçimi ile gövde kasları arasındaki ilişkiyi anlattı. Doğru duruşun yalnızca çocuğun isteğine bağlı olmadığını belirten Bostanoğlu, karın, sırt ve kalça kaslarının vücudu dik tutmada önemli rol oynadığını ifade etti.
DİK OTURMAK SADECE DİSİPLİN MESELESİ DEĞİL
Çocuğun sırada doğru duruş sergileyebilmesinin sanıldığı gibi yalnızca “Dik otur” uyarısıyla sağlanamayacağını belirten Bostanoğlu, fiziksel yeterliliğin de dikkate alınması gerektiğini söyledi.
Bostanoğlu, “Sıralarda otururken doğru duruş sergilemek, sanıldığı gibi sadece bir ‘istek’ veya ‘disiplin’ meselesi değildir” dedi.
Çocuğun ders süresince gövdesini dik tutabilmesi için vücudunu yerçekimine karşı destekleyen kasların yeterli güce ve dayanıklılığa sahip olması gerektiğini belirten Bostanoğlu, kasların yetersiz kaldığı durumlarda doğru oturma pozisyonunun uzun süre korunamayabileceğini ifade etti.
KARIN, SIRT VE KALÇA KASLARI DURUŞU DESTEKLİYOR
Gövde kaslarının yalnızca sportif faaliyetler sırasında değil, günlük yaşamda oturmak ve ayakta durmak gibi temel hareketlerde de görev aldığını belirten Bostanoğlu, core bölgesinin karın, sırt ve kalça çevresindeki kasları kapsadığını söyledi.
Bostanoğlu, “Çocuğun sırada çökmeden ve duruşunu bozmadan oturabilmesi için karın, sırt ve kalça kaslarının güçlü olması gerekir” ifadelerini kullandı.
Bu kasların gövdenin dengede kalmasına yardımcı olduğunu belirten Bostanoğlu, çocuğun masa başında kalem kullanması, kitap okuması ve tahtayı takip etmesi sırasında ihtiyaç duyduğu fiziksel desteğin de bu bölgeden sağlandığına dikkat çekti.
MASAYA UZANMAK VE KAMBUR OTURMAK İŞARET OLABİLİR
Gövde kasları zayıf olan çocukların dik oturma pozisyonunu korumakta zorlanabileceğini anlatan Bostanoğlu, çocukların daha az enerji harcayacakları farklı pozisyonlara yönelebileceklerini belirtti.
Bostanoğlu, “Gövde kasları zayıf olan çocuk, yerçekimine karşı koymakta zorlanır; masaya uzanır, kambur oturur ya da oturduğu sandalyede sürekli kıpırdanır” dedi.
Masaya dayanmak veya sandalyede sık sık pozisyon değiştirmek, çocuğun gövdesini destekleme ihtiyacından kaynaklanabiliyor. Bu nedenle Bostanoğlu, söz konusu davranışların her zaman ilgisizlik, yaramazlık veya kurallara uymama şeklinde yorumlanmaması gerektiğini vurguladı.
SÜREKLİ KIPIRDANMANIN NEDENİ FİZİKSEL OLABİLİR
Ders sırasında sürekli hareket eden çocukların genellikle dikkatini derse vermediğinin düşünüldüğünü belirten Bostanoğlu, bazı çocukların rahat ve sürdürülebilir bir oturma pozisyonu bulamadıkları için kıpırdanabileceğini söyledi.
Çocuğun sandalyesinde öne doğru kayması, sırtını farklı yönlere yaslaması veya sık sık oturma biçimini değiştirmesi, gövde kaslarının uzun süreli oturma için yeterli desteği sağlayamamasıyla ilişkili olabiliyor.
Bostanoğlu’nun açıklamalarına göre, davranışın altında yatan fiziksel ihtimal değerlendirilmeden çocuğun yalnızca sözlü uyarılarla dik oturmaya zorlanması, sorunun nedenini ortadan kaldırmayabilir.
DURUŞU KORUMAK İÇİN HARCANAN ENERJİ ODAĞI ETKİLEYEBİLİR
Gövdesini dik tutmakta zorlanan bir çocuğun, ders boyunca bu pozisyonu koruyabilmek için daha fazla enerji harcayabileceğini belirten Bostanoğlu, bu fiziksel çabanın dikkati de etkileyebileceğine işaret etti.
Bostanoğlu, “Gövdesini dik tutmak için aşırı derecede enerji harcayan çocuğun odağı da doğal olarak dersten kayar” ifadelerini kullandı.
Çocuğun zihinsel dikkatinin bir bölümünü oturma pozisyonunu korumaya ayırmasının ders takibini zorlaştırabileceğini belirten Bostanoğlu, okul başarısı değerlendirilirken fiziksel koşulların da göz önünde bulundurulması gerektiğini söyledi.
Bostanoğlu’nun açıklamaları, çocuklarda kambur oturma, masaya uzanma ve sürekli kıpırdanma gibi davranışların yalnızca disiplin veya isteksizlik üzerinden değerlendirilmemesi gerektiğini ortaya koydu. Çocuğun duruşunda sürekli bir sorun gözlenmesi durumunda gövde kaslarının gücü ve dayanıklılığının da dikkate alınması önem taşıyor.
