EKONOMİ NEREYE GİDİYOR? BİRAZ DA KENDİMİZİ SORGULAYALIM!

Ekonomiyi yalnızca hükümetin politikaları üzerinden değerlendirmek yeterli mi? Elbette değil. Biraz da kendimizi, piyasayı ve ticaret anlayışımızı sorgulamamız gerekiyor.

Bugün herkes günü kurtarmaya, eline geçen fırsatı en yüksek kazanca dönüştürmeye çalışıyor. Kanaat, makul kazanç ve toplumsal sorumluluk giderek unutuluyor. Peki, bu anlayışla ekonomik refah mümkün mü?

Bu yıl tarım oldukça verimli geçti. Ancak üreticinin emeği mutfağımıza ucuzluk olarak yansıdı mı? Limon dalında 1 TL’ye satılıyor, markette 50 TL’ye ulaşıyor. Kavun üreticiden 2 TL’ye çıkıyor, tüketici 35 TL’ye alıyor. Üretici kazanamıyor, tüketici ucuzlayamıyor. Aradaki zincirde kazanan kim?

HAL YASASI NE ZAMAN GERÇEK ANLAMDA UYGULANACAK?

Devlet üreticinin ürününü kooperatifler aracılığıyla doğrudan almalı, gereksiz aracılık maliyetlerini azaltmalı, üretici ile tüketiciyi korumalıdır. Piyasa yalnızca kendi hâline bırakılarak adil bir düzen kurulamaz.

TAMİRAT, BAKIM, RESTORAN… VATANDAŞ HER YERDE ATEŞ ALTINDA!

Evinize tamirci çağırıyorsunuz, birkaç işlem için 5.000 TL işçilik istiyor. Kombi arızası, televizyon tamiri ciddi maliyetlere dönüşüyor. Otomobilinizin yağ bakımını dışarıda 3.000 TL’ye yaptırırken yetkili serviste 15.000 TL ödüyorsunuz.

Restoranlarda kişi başı 1.500 TL hesap geliyor. Erzurum’da 120 TL’ye içtiğim çorba Ankara’da 400 TL. Mersin’de 300 TL’ye yediğim yemek Ankara’da 1.500 TL’ye ulaşabiliyor.

Elbette maliyetler farklıdır. Ancak bu kadar büyük fiyat uçurumlarının açıklaması, standardı ve denetimi olmayacak mı?

Türkiye’de artık yalnızca gıda fiyatlarında değil, hizmet sektöründe de şeffaf fiyatlandırma ve etkin denetim şarttır.

EMEKLİYE 50 BİN TL VERMEKLE ENFLASYON DÜŞMEZ!

Emekliye 50.000 TL maaş verseniz ne olacak? Ertesi gün süt 250 TL’ye, temel gıda ürünleri yeniden zamlanıyorsa vatandaşın satın alma gücü değişmeyecektir.

Enflasyon rakamlarda düşerken vatandaşın cebinde düşmüyorsa ortada gerçek bir ekonomik iyileşme yoktur.

Mesele yalnızca maaş artırmak değil, o maaşın değerini korumaktır.

EKONOMİDE ADALET, PİYASADA DÜZEN ŞART!

Devlet denetleyecek, hükümet düzenleyecek, üretici emeğinin karşılığını alacak, esnaf makul kazanacak, tüketici de sofrasını kurabilecek.

Kooperatifleşme güçlendirilmeli, üretici desteklenmeli, marketlerden restoranlara, tamir hizmetlerinden otomobil servislerine kadar fiyat şeffaflığı sağlanmalıdır.

Çin’in üretim ve kaynak yönetimindeki başarısından ders çıkararak üretimi, verimliliği ve planlamayı güçlendirmeliyiz.

Ancak bütün bunların yanında toplum olarak da kendimizi sorgulamalıyız. Her fırsatı aşırı kazanca dönüştürmek, birbirimizin hayatını pahalılaştırmak ekonomik refah değildir.

SON SÖZ

Bir ülkede üretici ürününden para kazanamıyor, tüketici sofrasını kuramıyor, emekli geçinemiyorsa ekonomi yalnızca rakamlarla düzelmiş sayılamaz.

Devlet fırsatçılığa dur demeli, piyasa adaletle işlemeli, toplum da kazancın ahlakını yeniden hatırlamalıdır.

Unutmayalım; enflasyon rakamlarda düşebilir ama vatandaşın cebinde düşmüyorsa ekonomik başarıdan değil, ekonomik yanılsamadan söz ediyoruz!

Artık günü kurtarma değil, geleceği kurtarma zamanı!